Nieziemski naszyjnik z kawałkiem meteorytu
Unikalny naszyjnik składający się z kawałka meteorytu Campo del Cielo zawieszonego na czarnej kauczukowej lince (długość 35cm) z zapięciem. Naszyjnik zapakowany jest w eleganckie pudełko.
Meteoryt – pozostałość ciała niebieskiego (meteoroidu, asteroidy czy komety), które w postaci ciała stałego dotarło do jego powierzchni. Na Ziemi najczęściej meteoryty należą do chondrytów. Oferta dotyczy fragmentu meteorytu Campo del Cielo. Jest to zestaw upominkowy zapakowany w dwóch pudełkach: mniejsze jest z niepowtarzalnym egzemplarzem meteorytu (ok. 6-8 g), drugie z certyfikatem autentyczności wraz miejscem na osobistą dedykację. Tak więc jeśli pragniesz obdarować kogoś prezentem naprawdę nie z tej Ziemi - to idealny wybór! Jedyny, unikalny niepowtarzalny, kosmiczny!
| Parametry: |
|
- wymiary meteorytu: unikalne, więc nie ma mowy o dokładnych parametrach (ok. 1,5 cm)
- długość linki: 35 cm
- waga meteirytu: ok. 3-4 g
- wymiary opakowania: 17 x 17 x 3,7 cm
- lokalizacja: Campo del Cielo, Argentyna
- data upadku meteorytu: 1576
- współrzędne: 27°41'S, 61°42'W
- skład: nikiel / żelazo
- certyfikat: autentyczność tego meteorytu została potwierdzona przez The Meteoritical Society (5573) oraz IMCA inc. (6504)
|
|
Campo del Cielo
Upadek meteorytów na Campo del Cielo miał miejsce w czasach, gdy tereny Chaco były zamieszkane przez ludzi i zachował się w pamięci Indian. Gdy na ziemie te przybyli konkwistadorzy, mieszkańcy Chaco opowiedzieli im o żelazie, które spadło z nieba i zaprowadzili na miejsce, gdzie spoczywał około czternastotonowy meteoryt, nazwany przez Hiszpanów Mesón de Fierro („Stół z żelaza”). Był on miejscem pielgrzymek Indian, wyznających kult solarny i wierzących, że meteoryt ten jest fragmentem Słońca. Legenda głosiła, że gdy w określonym dniu roku padną na niego pierwsze promienie Słońca, przemienia się on w świetliste drzewo, rozbrzmiewające dźwiękami podobnymi do setek dzwonów.
Do tej pory znaleziono ponad 100 t materiału meteorytowego. Na miejscu spadku znajduje się co najmniej dwadzieścia małych kraterów, znajdują się one w eliptycznym obszarze o wymiarach 18,5 × 3 km. Utworzył je deszcz meteorytów, spowodowany rozpadem w atmosferze ciała macierzystego, lecącego pod niskim kątem do powierzchni ziemi. Kratery mają niewielkie rozmiary, największy ma średnicę 78 m, o głębokości 5 m. W kraterach odnaleziony został węgiel powstały ze spalonej materii organicznej, najprawdopodobniej wskutek pożarów wywołanych impaktem. Pozwoliło to oszacować czas upadku metodą datowania radiowęglowego - najprawdopodobniej miał on miejsce 4000 do 6000 lat temu.
